[City trip Berlijn] Het chille buitenleven op zondag in Berlijn

Het is onze laatste dag helaas in Berlijn, maar we hebben ons appartement nog tot 12 uur dus we zijn extreem lui deze ochtend hahaha. Uiteindelijk (9.00 uur) wint de trek het van onze luiheid en zetten we koers richting de supermarkt / ontbijtzaal. Wanneer we binnenlopen zien we waar we al een beetje bang voor waren. Er zijn 8 tafeltjes en alles zit mudvol, ook staat er een rij van mensen die iets willen bestellen. Wanneer wij aan de beurt zijn is de optie eigenlijk enkel, neem maar mee naar je kamer of wacht even. Of toch…. we kunnen aan een barretje bij de deur zitten, prima doen we dat. De bruine broodjes zijn vandaag niet voor ons beschikbaar…. voor de klanten na ons die wat bozig werden wel. We kunnen zeggen, de dames in deze supermarkt verzuipen deze ochtend. Hun capaciteit is gewoon te klein voor 58 kamers die allemaal op zondag lekker chill hun ontbijt willen eten. Gevolg? We hebben weer koude eieren die besmeurd zijn met de overheerlijke humus… zucht. Het is gewoon een zooitje en mensen die na ons binnen komen hebben gewoon helemaal pech. Conclusie na dit verblijf? Briljante appartementen maar dat ontbijt doen we nooooit meer! We zoeken wel in de stad!

Nadat we hebben gegeten gaan we terug naar onze kamer en genieten nog een tijdje van de rust. Boekje, spelletje, rustig douchen en dan daarna de spullen in de tas mikken en rond kwart over elf gooien we onze tassen op onze rug (wat een genoegen zo weinig spullen mee!) en gaan uit checken. Dit is mega simpel, lever je sleutel in en klaar. Hierna gaan we op pad. Ondanks dat de benen/voeten best moe zijn na de afgelopen dagen besluiten we toch te gaan wandelen naar ons eerste doel met onze handbagage op de rug (zo fijn dat we licht reizen deze keer). De Siegessäule, die willen we toch nog even van dichtbij bekijken en het is maar een half uurtje wandelen.

Omdat onze lijven best aan de mopper zijn besluiten we, na het bekijken van de Siegessäule vandaag buslijn 100 te gaan testen. Deze lijn pakt ongeveer dezelfde bezienswaardigheden als de Hop on, Hop off bus en rijdt iedere 10 minuten. Via de geweldige Berlin OV app zoeken we even waar de bus stop precies zit op dit grote plein. Deze vinden we al snel en met ons een aantal anderen. Wanneer de bus arriveert is deze afgeladen vol, we rijden dan ook niet heel erg lang mee. Wanneer de Brandenburger Tor gepasseerd zijn besluiten bij een halte aan de Unter den Linden uit te stappen en een bakkie te doen bij Cafe Lebensart. De taart die we kiezen is heerlijk evenals de flat white van yourstruly Le. De Earl Grey….. het is toch op reis altijd een complex ding, deze keer heeft het zakje de naam Earl Grey, de smaak leek eerder op groene thee met sinaasappel…. het is toch wat hahaha. Terwijl we zitten trekt er een vredesprotest tegen nucleaire wapens voorbij. Het zijn vooral mensen van een jaar of 70 die met van die strand windmolentjes en ernstige muziek traag voorbij wandelen. Hiervoor is een massive politiemacht op de been en alle bussen achter de onze kunnen enkel stapvoets volgen. Wij besluiten dan ook maar weer verder te wandelen buiten.

We genieten van de levendigheid in de stad. In het zonnetje lopen we weer richting de Dom. Het vredesprotest gaat zo traag dat wij zowel de bussen als het hele protest voorbij wandelen en dat terwijl we echt rustig wandelen voor ons gevoel. Als we vlak bij de Dom zijn wordt het gezellig druk er staat een kunstmarkt met op het hoekje een kraampje met braadworst. Wij scoren een broodje en gaan in het zonnetje op een bankje zitten voor de Dom. Het hele park voor ons zit vol mensen die genieten van de zon en hun vrije dag. Ook wordt er muziek gemaakt. In dit geval met electrische violen enne deze twee mannen snappen hun muziek! Dus wij genieten van het mensen kijken, de zon en de muziek.

Hierna besluiten we dat we nog een drankje willen doen op de Alexanderplatz. Met een paar stopjes in wat souvenir winkeltjes besluiten we uiteindelijk neer te strijken bij Mio Berlin. We willen eerst binnen zitten vanwege de vele rokende mensen, maar dat was voordat we binnen gekeken hadden hahaha. We lopen naar binnen en grote luxe buffetten (volledige zalmen en ga zo maar door) met oudroze hippe banken en kroonluchters stralen ons tegemoet.. ehhhhh nee! Toch maar op een holletje weer naar buiten. We vinden een heerlijk plekje in de zon aan de rand van het terras en op tafel ligt al een cocktail kaart, win win noemen we dat! Om ons weekendje af te sluiten besluiten we beiden een Long Island Ice Tea te bestellen, en oh mensen wat was die lekker! Ondertussen puzzelen we ons gek over de trein naar de luchthaven. De OV app en Google Maps laten totaal verschillende opties zien en er zijn waarschuwingen voor grote vertragingen… Eh ok, met de wetenschap dat morgen alle Duitse vliegvelden plat liggen vanwege stakingen willen we geen risico nemen. Google Maps geeft uiteindelijk de S9 aan om half 4, dan hebben we bij aankomst nog 2 uur op de luchthaven. Dat moet goed komen denken wij zo!

Dus we zorgen dat we even voor half vier bij het juiste spoor staan. Dat lijkt nog best prima, maar achter ons stroomt het volledig vol. Oké duimen dus maar dat de de trein niet al heeeel vol zit. Ondertussen wordt duidelijk dat de vertragingen ontstaan zijn doordat er mensen op het spoor liepen. Dat is niet de bedoeling he, dus de politie is ingezet om die mensen eraf te plukken. Gelukt, maar wel forse vertragingen. Trein is gelukkig goed te doen qua drukte en we schieten snel naar een zitplekje. Dat lukt zeker niet iedereen dus we boffen! Wij zijn blij dat we nu onderweg zijn en ook nog ruim op tijd dreigen aan te komen. Als we op 2/3 van de reis zijn begint het oproepsysteem een heel verhaal te houden, het is wat moeilijk verstaanbaar, maar de conclusie is dat we op het volgende station uit deze trein moeten en op het overliggende spoor in de volgende trein moeten stappen. Zo hopen ze weer volgens schema te gaan rijden. Ons voordeel is dat we Duits spreken en dit dus konden volgen, hierdoor staan we snel buiten en dus vooraan voor de nieuwe trein. Dit levert ons wederom een zit plekje op. Maar het duurt echt wel even voordat alle toeristen snappen wat de bedoeling is en om stappen. Hierna rijden we vlot door naar het station op de luchthaven. Hier is trouwens erg goed te zien dat de treinen ontregelt zijn. Wat een chaos!!

We worden meegevoerd in een grote stroom toeristen de roltrappen op, het is goed merkbaar dat er morgen stakingen gaan zijn het is chaotisch druk. Wanneer we departures 1 bereiken kunnen we gelukkig rechtstreeks naar de security waar het gelukkig rustig is. We sluiten aan en verbazen ons hoe traag het controle proces hier gaat. Constant valt de band stil, moeten er dingen opnieuw gecheckt worden en uiteindelijk, vlak voor wij aan de beurt zijn, kapt de hele band ermee….. Zucht! Oh ja dames ga naar een andere band en sluit weer achteraan. Hier werden we wat sacho (yourstruly Le) / recalcitrant (yourstruly Joyce) van. Zodra de band weer gemaakt is vind yourstruly Joyce dat we nu echt het recht hebben voor te gaan. Ging het helemaal netjes? Waarschijnlijk niet, maar het hele wezen is moe en dus is het lontje wat kort… Onze handbagage moet helemaal gesplit, medicatie eruit, elektronica eruit, vloeistoffen eruit, riemen af…. oef wat zijn wij verpest met die moderne apparatuur op Schiphol! Yourstruly Joyce krijgt na de scan ook nog een hoofdmassage (lees hoofd moest door doekje gefouilleerd worden) en de astma puffers zijn nog nooit zo goed bestudeerd op een vliegveld hahahaha. Noem het Duitse Grundlichkeit hahahahah!

Maar goed we zijn binnen! En we hebben nog anderhalf uur voor we moeten boarden. Het begint aardig tegen etenstijd te lopen dus we besluiten een burgertje en frietjes te scoren bij de burger king. Terwijl yours truly Joyce in de rij staat komt er een melding binnen dat we 20 minuten vertraging zullen hebben. Niet zo raar en voor ons dus de optie om rustig te eten en dan nog een rondje te lopen langs de winkeltjes. We scoren nog een body cream bij de Rituals, zoeken naar lekkere parfummetjes als ideeën (shit we vallen echt voor te dure varianten, hihi) en gaan dan langzaam richting de gate. Daar zit het al totaal vol en dat doet ons besluiten maar alvast aan te sluiten om naar binnen te gaan zodra de deuren open gaan. Tijdens het wachten hebben we entertainment van boze mensen omdat ze door allerlei omstandigheden niet het vliegtuig in kunnen en een stoïcijns rustige medewerker van KLM. Al snel mogen we naar binnen en kruipen we op ons plekje bij de nooduitgang.

En zit je in een tjokvol vliegtuig waar alles en iedereen met veel handbagage reist. En ja dat mocht je gratis afgeven maar ja gelijk door naar huis is ook wat he? Dus de wereldkampioenschappen Tetris vonden plaats in deze Boeing 737 wat nog onder tijdsdruk diende te gebeuren ook. Hoe het lukte weten we nog steeds niet maar het slot van 18:45 werd gehaald. De purser roept of de passagiers aan het gangpad de bakken kunnen sluiten en vol gas gaan we er vandoor! We leerden op dat moment dat taxiën ook op hoge snelheid kan en dat je helemaal niet stil hoeft te staan aan het begin van de start / landingsbaan… Dit was turbo vertrekken en turbo vliegen, 55 minuten van Berlijn naar Amsterdam! Alleen de landing….. die was echt mega lomp! We hebben Flightradar 24 er eens op na geslagen we ging van 225 voet (zeg even 68 meter) naar 0 en mensen dat geeft een klap met neerkomen!! Holy shit!! Maar goed we typen dit berichtje nog dus het liep allemaal goed af, maar bijzonder was het wel…. We konden gelijk naar de pick up locatie om naar de garage te gaan. Dat busje was er met een kleine 20 minuten en dus met een gangetje van 130 naar Roelofarendsveen. Ook onderweg hadden we nog een spannende ervaring, een auto die wanneer je 130 rijdt ineens 85 voor je rijdt is best gevaarlijk! We hebben onze auto opgehaald en haalde de meneer bij Leiden weer in, deze mensen moeten echt niet op de weg zitten….. Te oud, te gevaarlijk! Eenmaal thuis is pluis helemaal blij en mopperig tegelijk, we crashen nog even op bank met pluis op schoot. Wat een geweldig weekend was dit! Berlijn tot snel, dat is een given!