[Rondreis Maple Leaf Corridor Canada] Weer naar huis en einde van een prachtige reis!

Vandaag is er bij het opstaan het besef dat deze reis echt op zijn eindje loopt en dat is eigenlijk onwijs jammer. ( Bedenk de andere bewoordingen die je ons hoort zeggen hier en jullie snappen dat het een beetje mweh gevoel is die ochtend) Het programma vandaag is wat eentonig, we reizen de hele route die we richting het oosten hebben gereden weer terug naar het westen. Vanuit Ottawa richting Toronto Airport, een route van een kleine 4.5 uur. Dan de auto inleveren, hopen dat we onze grote tas niet te vol hebben gepropt en afleveren en dan nog ruim 6 uur vliegen naar Amsterdam. Het gaat dus een hele zit worden vandaag!

We beginnen natuurlijk eerst weer met ontbijt. Dat is hier weer prima geregeld, alleen de “normale” stoelen zijn wat schaars. Door het zeurbeen van yours truly Le is op een barkruk zitten niet echt een optie en de normale stoelen aan een normale tafel zijn al in gebruik. Dus wij gaan met z’n vieren zitten aan een bijzettafeltje met bankje en twee lage stoeltjes ernaast. Niet ideaal, maar ach met een beet creativiteit komen we een eind. Na het ontbijt gaan we naar de kamer en spreken af dat we om kwart voor negen verzamelen. Mocht iedereen eerder klaar zijn graag even een appje, want dan gaan we gewoon rijden in plaats van een beetje op elkaar te zitten wachten. In de tussentijd gaan de Mama's het gevecht aan met de gigantische tas die we gekocht hebben bij de Walmart. Daar moesten we toch zeker wel ruimte zat in hebben? Ehm ja…. Guess again…. Het lijkt wel alsof onze bagage verdubbeld is…. (Wij dames hebben amper geshopt hoor!!! ) En dus is het passen en meten en uiteindelijk met de grote tas (ruimbagage), drie soort sporttassen (de handbagage van de heenweg), 1 rugtas (met alle elektronica enzo) en 3 kleine tassen (De dingen die bij je stoel blijven met paspoort, powerbank en koptelefoon) het passend gemaakt. Nu maar hopen dat we niet ver over de 23 kilo zitten haha.

Om vijf over half negen is iedereen klaar en gaan we uitchecken en vertrekken we. Niets bijzonders daarmee dus we gaan vlot op pad. Aangezien we om kwart voor vijf vliegen willen we toch wel uiterlijk rond 14 uur op de luchthaven zijn. Dus is de keuze simpel, de snelweg op en gas geven! Het eerste stuk is een stuk route die we nog niet eerder reden, aangezien we van de week de binnendoor route hadden. We genieten van de natuur om ons heen en schieten lekker op. Na 300 km maken we even een tank/plas stop en scoren iets te eten en te drinken. Snel weer in de auto en door naar Toronto. Hier merk je direct dat je bij een grote stad bent en rijden we van opstopping naar opstopping. Vlak voor de luchthaven doen we nog een laatste stop om de auto vol getankt in te kunnen leveren.

Wanneer we pal bij de luchthaven zijn komt onze vlucht uit Amsterdam ook binnen wat een toeval en wat fijn dat hij gewoon op tijd is! Wij tanken nog even de Santa Fe af voordat we hem afleveren. Dat afleveren is met Sunny Cars (precies zoals de reclame zegt haha) een erg simpel verhaal. Rijd terug naar de plek waar je de auto ophaalde, parkeer de auto op aanwijzing van de medewerkers, check of alle spullen uit de auto zijn, geef de sleutels terug en ga naar de terminal. Al met al was het zoeken naar de terminal nog het meest tijdrovend met een kleine 5 minuten. Eenmaal in de luchthaven is snel gevonden dat je hier zelf je bagage kan labelen en dan kan afleveren ideaal! En nog beter, onze handbagage sporttassen kunnen we wederom gratis inchecken! Geen gesleep door de luchthaven met zooi! Wanneer we alles afgeven aan de balie blijkt de grote tas te zwaar met 24,5 kilo maar de dame achter de balie lijkt er totaal niet mee te zitten, heel fijn! Op naar de douane en de security check.

Ook dat gaat razendsnel en dus kunnen we de taxfree in. We hebben echt al veel kleding gekocht maar ze hebben hier zulke leuke dingen!! Dus behalve souvenirs voor thuis gaat er toch weer kleding mee… ow ow ow dramatisch zijn wij hahaha. Bepakt en bezakt gaan we naar de C pier om daar nog even een hapje te doen. We vinden een plekje bij een broodjeswinkel en ow wat hebben ze hier aan de C pier fijne stoelen en tafeltjes! Overal mogelijkheden tot opladen, eten bestellen met we met een QR code en de broodjes die we krijgen zijn niet anders dan geweldig! Danwel het wachten is alles behalve vervelend en de tijd vliegt voorbij. Al snel is het half 4 met een boarding tijd van 16:05 uur.

Ze beginnen al vlot met omroepen voor onze vlucht. Maar dat is eerst een hele grote groep mensen waarvan ze de gegevens willen checken. Daarna werd er gemeld dat ze dat ze over tien minuten gaan beginnen met boarden, maar dat ze nu eerst priority boarding doen. En werkelijk we hebben nog nooit zo’n grote groep mensen gezien die met assistentie naar binnen gaat. Dit houd dus ook in dat het iets langer duurt dan de gemelde tien minuten. Maar ach ons maakt het niet uit, we zitten voorlopig toch nog in dat vliegtuig. Dus als ze zone 3 omroepen gaan wij ook maar eens bewegen. We zitten in zone 5 dus achterin het vliegtuig. Naar binnen gaan gaat best vlot, we gooien de spullen in de bakken boven ons hoofd en gaan zitten. Oef, deze stoelen zijn niet heel erg geweldig. In plaats van de oorspronkelijk geplande 787-1000 is het een 787-900 (oftewel een kleinere dreamliner dan gepland) Stijn zit met zijn lange benen redelijk knel in tegenstelling tot de heenweg. Gelukkig heeft zijn voorganger niet eens gepoogd de stoel achteruit te zetten tijdens deze vlucht, dat had nooit goedgekomen. En we concluderen dat de rugleuningen van deze stoel één of andere rare bult erin hebben zitten.

En dan begint de reis richting het oosten opnieuw, we vliegen letterlijk de route terug naar Quebec die we in al die dagen gereden hebben. De vlucht is onrustig het eerste stuk; we hobbelen alsof we over een klinkerpad met gaten rijden en natuurlijk is dat terwijl de meal service met drinken begint, uitdaging dus! Maar hoe verder we van Canada vliegen hoe rustiger het wordt. Yours truly Le luistervinkt mee met de discussies onder het cabinepersoneel die met te veel zijn voor het kleinere vliegtuig en dus zoekende zijn. De guppen kijken wat film en pogen te slapen. En yours truly Joyce? Stoel achterover, voeten uitgestrekt onder de stoel voor zich en kussentje in nek en luisterboek aan… Dat boek mocht na 2 uur nogmaals aan hahaha. Brak en wel landden we met pijnlijke en moeie ruggen van het zitten op Schiphol om half 6 in de ochtend. De tijd voelt spontaan weer logisch terwijl het voor ons eigenlijk half 12 in de avond moet zijn.

We wandelen naar de paspoortcontrole en halen maar eens diep adem. Poeh wat een mensen!! Tja aansluiten moeten we toch, dus dat gaan we dan maar doen. Op het moment dat we dat doen komt er een dame van Schiphol voorbij met de mededeling dat de paspoortscanners open gaan en we met ons Nederlands paspoort direct daar door heen mogen. Top!! Dit betekend dat we als een van de eerste bij de bagageband staan. Helaas duurt het volgens het scherm nog 15 minuten voor de bagage komt. Na 15 minuten verschijnt inderdaad de eerste bagage, maar zo vlot als we in Toronto onze tassen hadden, zo traag is het hier. Pas na bijna een half uur komen onze tassen te voorschijn. We vreesden al even dat ze in Canada gebleven waren. We laden de tassen op de kar en bellen de parkeerservice. Die beloven er binnen twintig minuten te zijn, dus hup hup, lopen naar de ophaalplek.

Nog even een korte tijd wachten op het busje en dan op naar Roelofarendsveen. Het blije weerzien met onze nieuwe bolide waar we nu echt van kunnen gaan genieten! En dan op naar huis voor een snelle powernap van beide guppen die respectievelijk gelijk naar school en aan het werk moeten in de middag. Wij mama's rennen gelijk het gewone leven weer in. Woensdag is boodschappen dag! En bij het uitpakken van de tassen en vooral ons mega ding bleek dat de Canadese Duane wel geboeid was door deze monsterlijke tas! Een keurig pamflet met de mededeling dat de tas doorzocht was op de luchthaven en hoe laat dat gedaan was. Alles was weer keurig op slot gedaan, best grappig dit!

En zo is het gewoon weer thuis maar onze harten zijn nog vol van deze reis naar een heel klein stukje Canada. En toch, al was het zo een klein stukje Canada, we hebben toch bijna 2200 km weggereden en een kleine 80 km gelopen. Het aantal wafels, hamburgers, steak tartaars en vooral bagels zijn niet te tellen. Gespot wildlife ( buiten het park he) Canadese vogeltjes, heel veel eekhoorntjes, vossen, groundhogs en te veel roofvogels. Onze hoogtepunten waren zonder twijfel de Niagara watervallen en Quebec. En hiermee komt onze Canada reis echt tot een einde. We willen iedereen bedanken die meegelezen heeft, het is onwijs leuk dat jullie zo meeleven.

Tot de volgende in het najaar en dat wordt een bijzondere!