[Roadtrip door Albanië] De niet zo soepele heenreis op Koningsdag

Het is zaterdag 26 april, Koningsdag voor heel Nederland! Voor ons? Heel erg vroeg wakker worden na een rondje sparren gisteravond. Op een of andere manier wil het lijf dan altijd vroeg in actie. Dat heeft zo zijn voordelen want dan kunnen we alvast ontbijten en echt op tijd naar het stadshart om bij de Hema eindelijk onze felbegeerde bestelde oranje tompouce te halen. Zo gezegd zo gedaan en om half 10 zitten we helemaal klaar om de uitvaart van de paus te bekijken waar we halverwege onze zoete versnapering weghappen. Na de uitzending is het even gasgeven met laatste dingen inpakken, lunchen en zooi in de auto gooien. Half 2 vertrekken we richting Schiphol waar we de auto pal langs de landingsbaan parkeren (wat een tof uitzicht daar! 😎) Met een busje worden we in de chaos voor vertrekhal 3 afgegooid. Tijd om de grote bagage af te gooien en door de security te gaan. Alles was letterlijk in 10 minuten geregeld, ideaal!

We wandelen rustig verder en besluiten eerst maar eens iets te drinken, want pffff Schiphol is veranderd in een of ander tropisch oord lijkt het wel. Dus we ploffen neer bij de Starbucks en met 2x een cool lime refresha, 1x strawberry & cream en een caramel frappucino koelen we wat af en prutsen wat op onze telefoon. Het is zo warm dat we wat duf worden en we besluiten dus maar een stuk te gaan wandelen. Alle winkeltjes, gates en gangen later hebben we een flinke stappen aantal, wat water en 2 bussen Pringles. Aangezien we pas na inchecken in het hotel denken te gaan eten vanavond nemen we allemaal een burgertje om voorlopig op te teren. Hierna gaan we maar bij de gate zitten, we zullen zo wel mogen boarden.

We weten al dat we een klein kwartier vertraging hebben dus we zijn iets later bij de gate. Het personeel van Transavia controleert alvast wat er wel en niet mee mag als kleine niet betaalde handbagage… En ook de crew van het vliegtuig is aanwezig, toch blijven ze ondanks de bijna vertrektijd van half 6 voor de slurf staan. De tijd gaat gestaag voorbij, half 6, vijf over half, 10 over half… Merel gaat eens op de borden kijken en komt een beetje verward terug. ‘Er staat ineens gate D57… Denk ik’ Op het moment dat we meekijken word er omgeroepen dat er idd een gate wijziging is… Grom! Dus en mass naar gate D57 en daar staat op de borden dat we pas 18:50 vertrekken… Oef het gaat krap worden met de huurauto… Die toko sluit 22:00 uur en het is om en nabij 2.5 uur vliegen…. Echter de deur van de gate wil niet open en dus migreren we nogmaals met zijn allen naar gate D55 en wachten.

Want bij deze gate staat nog geen vliegtuig, maar na een minuut of tien komt er 1. We merken dat de passagiers van dat vliegtuig er in hoog tempo uitgeveegd worden. Het is leuk om naar de bedrijvigheid te kijken, tanken, koffers eruit, koffers erin ( Jaaaa de onze gaan ook mee!!) Dan komt er een busje aan en worden ook de twee piloten die we bij de andere gate al zagen weer afgezet bij dit vliegtuig. Als die hun checks hebben gedaan begint het boarden. Eerst zone 1 en na een wat langzamer start loopt dit uiteindelijk door en dan mogen ook zone 2 en 3. Het is toch wonderbaarlijk dat soms zone 1 eerst mag en soms zone 3 zo lekker voorspelbaar, maar niet echt. Als wij richten de laatste check van ons paspoort en boarding kaart sjokken. Krijgen we commotie mee, Hmm wat gebeurt daar? Er blijkt een meneer te staan waarvan het paspoort niet meer lang genoeg geldig is. Voor Albanië moet je paspoort namelijk nog 90 dagen geldig zijn op de dag dat je Albanië weer verlaat. Dit had dit gezin duidelijk gemist. En dat laat voor deze meneer geen keuze over hij mag niet mee, want wel mee is op Albanië terug gestuurd worden en een boete voor Transavia en dat gaan ze natuurlijk niet doen. Helaas betekent dit voor ons dat zijn koffer weer uit het vliegtuig moet en dat dat nog wat tijd kost. Als we zitten krijgen we netjes een uitleg dat het eerste vliegtuig niet oke was om mee te gaan vliegen en we daarom moesten wachten op dit vliegtuig uit Ibiza. We vertrekken uiteindelijk met een vertraging van bijna 2,5 uur en die huurauto wordt wel heeeeeeel krap…

Over de vlucht zelf is niet zoveel te melden. Het is lekker ruim met plekjes bij de nooduitgang en we besluiten toch maar onderweg te eten aangezien nog uiteten het echt niet meer gaat worden. We nemen allemaal een broodje en een frisje en een snack. Boven de Balkan hebben we uiteindelijk ook redelijk wat hobbelig weer wat waarschijnlijk te maken heeft met de door de piloot gemelde onweersbuien in de buurt. Toch is de landing zelf kalm en het is erg jammer dat het al donker is… We zien eigenlijk bijna niets van dit mooie land. Het duurt even maar dan kunnen we het vliegtuig uit en lopen we het beetje klammige buiten van Tirana in. We wachten even op de bus die ons naar de terminal gaat brengen terwijl yourstruly Lé even het noodnummer van Sunny Cars belt. Hun advies ga maar gewoon kijken of ze er ondanks het te late tijdstip nog zijn. Nou ja dat doen we dan maar… We gaan door het moderne immigratiesysteem en splitsen dan op. Yourstruly Joyce poogt Lek te pinnen en yourstruly Lé plus guppen gaan bagage opvissen. Het pinnen kostte 5 automaten maar dan hebben we toch echt knalgroene briefjes in ons bezit.

De bagage is er snel en dan is het volgende euvel, zoeken naar de autoverhuur die pal naast de luchthaven moet zitten. We moeten twee naar rechts en dan bij de rotonde links aldus de omschrijving. Okeeee gaan we doen. We lopen het gebouw uit en zien een gigantische bouwput waardoor we eigenlijk niet naar rechts kunnen, handig!! Na twee keer een detour (zo fijn als je al laat bent!!) vinden we de goede route langs een hek en lopen we gewoon over de doorgaande weg… We worden vergezeld door een straathondje en zien door het hek dat de verhuur godzijdank nog open is en vol mensen staat. We wandelen om het hek heen en dezelfde weg weer terug en sluiten aan tussen alle Nederlandse medereizigers. Er zit 1 man en het gaat tergend langzaam…. Bijzondere situaties bij deze mensen. Ze willen extra dagen of de hele reservering is gewoon pleitos… Eh oké… Al snel staan we er ruim 1.5 uur en hebben we maar lol met de wat oudere dames achter ons. Dan eindelijk (we hebben het hotel ook maar gebeld dat we laat zijn…) krijgen we onze MG mee, mooi ding! Op de bijna Albanese nacht in! Slechts 1 stukje van Google maps klopt niet maar dan rijden we toch echt over wegen vol putten en gaten naar het Mark Hotel waar we om 1 minuut voor 12 binnenstappen. Kamers zijn gelijk klaar en dus kunnen we plat!