[Rondreis Albanië] Traditioneel eten proeven in Berat & genieten van luxe in Vlorë
Na een ernstig warme nacht (pfoe hete kamer hier in het Mark Hotel!!) hebben we om half 9 met de guppen afgesproken voor het ontbijt. Het ontbijt waarvoor je eerst even moet bellen Je belt het nummer 500 met de hotel telefoon en een meneer brabbelt yes yes als je zegt dat we willen komen ontbijten… Okeeeeeee. We hopen maar dat het goed gaat en dus gaan we naar de vierde etage waar we verwelkomd worden door frisse lucht en een mooie ontbijtzaal. Er komen twee flessen water op tafel, 1 gewoon en 1 met een fruit / kruidentuin Het water is aangevuld kumquat, citroen, sinaasappel en blaadjes die lijken op klavertjes 3. Het is wel ontzettend lekker verfrissend na die hete nacht. Ook krijgen we papiertjes waar we op aan mogen kruizen wat we willen eten. Nou daar was onze eerste taalbarrière de luxe hoor mensen! Wat we wilde was duidelijk maar wat die beste meneer daar uit haalde?? Blaadjes moesten weer naar de juiste persoon en er wordt wat gemompelt… OK ok ok… En hij loopt weg… Dan denken wij ook okeeee!
We wachten rustig af en dan komt meneer terug met 2 grote schalen, 1 zet hij bij Stijn neer, 1 bij Joyce, dan loopt hij weg en komt met schaal 3 terug, meld daarbij without toast en zet die voor de neus voor Le. We kijken elkaar eens aan, er zit werkelijk geen klap verschil tussen de schalen met ontbijt, maar in zijn optiek blijkbaar wel. Na ongeveer 5 minuten krijgt ook Merel haar ontbijt. We bekijken de borden eens goed. Het zijn wel plaatjes! Maar snappen doen we het niet, we hebben dingen aangekruist die liggen inderdaad op de schaal, we moesten wel even goed kijken waar de omelet was, die blijkt opgerold in een soort tortilla/pannekoek te zitten. Maar naast dat lekkers hebben we bijna alles gekregen wat ook nog op dat blaadje stond, maar niet is aangekruist. Nouja schiet ons maar lek, maar het oogt heerlijk en smaakt net zo dus wij zijn tevreden. Als we bijna klaar zijn met eten krijgen we allemaal nog een kannetje sap en zijn we echt meer dan verzadigd. We gaan naar beneden, verzamelen rustig de spullen, checken uit en stappen in de auto.
We gaan vandaag maar eens goed het Albanese verkeer checken met een rit van een kleine twee uur van Tirana naar Berat, een Unesco werelderfgoed plekje met oude huisjes tegen een berg gebouwd. Dat willen we graag zien natuurlijk! Het eerste stuk van de weg noemen we bijzonder en uitdagend. We rijden op een soort tweebaansweg met overal kleine uitvoeg haventjes. Gevolg is dan ook dat overal te pas en te onpas mensen de auto op deze weg stil zetten terwijl je hier wisselend tussen de 60 en 90 km/u mag rijden. Om het geheel af te maken zitten er overal diepe gaten (ja echt gaten!) in de weg… Mijn hemel! We hebben dan ook al snel bekant de slappe lach terwijl we ons verbazen over de gelijkenissen in bouwstijl met Griekenland, Italië en de rest van de Balkan. Gelukkig worden na een uurtje de wegen stukken beter en sturen we met prachtig uitzicht op de bergen de auto richting het kasteel van Berat.
We draaien de doorgaande weg af en beginnen te klimmen, de auto bewijst een goede sterke motor te hebben we klimmen vlot naar boven. Als we vlak bij het kasteel zijn dan staan we in een keer stil in een file auto’s. Voor ons neus wil een bus draaien en dat kost even wat moeite. Ondertussen hebben wij tijd om even naar boven te kijken. Hier zien we een stevige file aan auto’s en weinig parkeerplek langs een steile weg. Hmmm hebben we hier zin in?? Nope, we besluiten om te draaien. Na even seinen met een in de weg staande agent doet hij een stapje opzij en kunnen we, gebruikmakend van de hellingproef, omkeren en naar beneden. We gaan wel lekker in het centrum van de stad kijken!
Wanneer we beneden aan de berg langs de rivier aankomen is het ook hier een krioelende massa van auto’s zoekend naar parkeerplaatsjes. Wij rijden verder en terwijl de huurauto moppert dat de benzine op is, vinden we een parkeergarage. Auto lekker in de schaduw want het is best heet en wat het kost zien we bij vertrek wel. We lopen de garage uit en staan op een prachtig plein. Grote Albanese vlag die wappert in de wind en mooie oude gebouwen. We lopen een straatje in en wandelen langs cafés vol met lokale bevolking (denken we) Het idee van een Burek als hapje klinkt goed en dus gooien we Google even aan met recenties. We vinden Amalia homemade food wat een 5.0 scoort op 946 beoordelingen. Nou kom maar op dan! We moeten even de rivier oversteken en door kleine steegjes heen maar dan vinden we een meneer die fanatiek tafeltjes staat de boenen in het straatje. Het zijn allemaal tweepersoonstafeltjes maar in zijn tuin kunnen we ook met 4 zitten. Het is echter vol in de zon uit de wind… Pfoe we kiezen dan samen met een gezin uit Wallonië voor binnen eten en al snel kunnen we plaats nemen in iets wat bijna een huiskamer lijkt. Het is er echt knus!
Er is 1 tasting menu, geen a la carte. Dat vinden we niet erg. Maar met dat mega ontbijt achter onze kiezen hebben we nog niet heeel veel honger. Dus in overleg met de meneer van het restaurant besluiten we een proeverij menu voor twee te delen met z’n vieren, bijbestellen kan altijd, weggooien of overeten vinden we ook zonde. Aangezien ze hier een huisgemaakte wijn serveren besluiten we samen 1 wijntje te delen, we moeten tenslotte nog een stuk rijden. Verder lekker een frisje en een fles water erbij. Het eten bestaat uit zoveel verschillende heerlijkheden voorgerecht bestaat uit: kaas, salade, broodjes en smeersels. Hoofdgerecht: borek, gevulde paprika en gevulde aubergine, een köfte, een soort cordon bleu en kipspiesjes. Als toetje een rijstpap met kaneel en daarbij een raki van het huis. De keuze is kaneel of blauwe bes. Wat een feestje is dit. En echt wel genoeg voor ons vieren!
Na deze geweldige lunch rekenen we inclusief drinken 36 euro af en met een bochtje lopen we terug naar de garage. Hier zijn we erg benieuwd wat we moeten betalen bij deze toeristische trekpleister. Nou toch wel 1 hele euro… Nou nou! We stellen de navigatie in op Vlorë de slaapplaats voor vanavond. Dat is nog ruim 1.5 uur sturen, maar eerst tanken! We zijn verbaasd dat benzine hier echt wel flink aan de prijs is met 1.69 de liter. Maar goed tanken moeten we toch en al snel rijden we met een gevulde auto naar Vlorë. Dat gaat erg snel over mooie wegen totdat we langs de kust rijden. De navigatie laat een half uur zien over 7.5 km…. Eh hoe dan!? Nou dat krijgen we snel genoeg door, er wordt aan de weg gewerkt… Fanatiek te verstaan!!! Alles is gefreesd en bezaaid met fanatieke gaten… Harder dan 15 km/uur kunnen we echt niet rijden. We zijn dan ook blij als ons prachtige hotel voor ons opdoemt, wat een plaatje aan zee!!
We parkeren de auto voor de deur, hijsen de tassen op onze rug en wandelen naar boven. Hier worden we blij begroet door een gezellig stuiter hondje en checken we in bij een vriendelijke meneer. Hij brengt ons de blijde boodschap dat we een upgrade hebben gekregen naar hotelkamers met uitzicht op zee. Wat een luxe! Die kamers waren totaal 100 euro duurder en nu krijgen we ze zomaar! We mogen alvast naar de kamer terwijl hij de papieren regelt. Sjiek!! Als we terug naar beneden wandelen voor het paspoort besluiten we meteen wat te drinken beneden, de temperatuur is heerlijk. Het spettert soms een klein beetje maar onder de overkapping zitten we prima met een cocktailtje. Guppen besluiten het zwembad te testen. Mooi water, best fijn, maar ook best wel koud na een tijdje. Het blije hondje vind gezelschap erg leuk en daagt iedereen uit om met hem en een voetbal te spelen. We chillen nog even op de kamer hierna en gaan dan een hapje eten in het restaurant van het hotel. Echt niet dat we weer over die wegopbrekingen gaan hobbelen!
Dus rond half 7 wandelen we het sjieke maar vooral ook erg lege restaurant van het hotel binnen. De ober die ons heerlijke cocktails bediende vanmiddag bediend ook ons eten. Hij heeft niet alles op de menukaart aangezien het buiten het seizoen is maar samen moeten we er komen! En dus speuren we de kaart af en vinden zowaar allemaal een heerlijk gerecht wat aanwezig is. We gaan allemaal voor de vis: Stijn witvis met citrus saus en groenten, Merel een zalmfilet met groenten, yourstruly Lé linguine pasta met inktvis, garnalen, langoustines en octopusjes en yourstruly Joyce een risotto met bijna dezelfde ingrediënten, echt heerlijk! Glaasje witte wijn erbij voor de mama’s en het feest is compleet! Helaas hebben ze geen desserts buiten het seizoen en dus gaan we allemaal lekker naar de kamer genieten van een stukje Nederlandse tv voor we gaan slapen.
