[Terug naar Vietnam] De reis naar en korte ontdekking van Qatar
Na een ietwat stuiterige nacht worden we voor ons gevoel midden in de nacht wakker. De wekker rinkelt vrolijk dat het 5:45 is en met één lichte zucht komen we in actie…. Iets voor half 6 zit alles weer in de tassen en lopen we naar de receptie voor onze gratis transfer naar de luchthaven. Daar zitten ook al twee Chinese dames met grote koffers. Wanneer de auto arriveert meldt de meneer achter de receptie blij dat wij de taxi gaan delen. Nou succes met alle bagage en ons vieren in een auto te proppen. Danwel dat ging echt niet lukken. Dus hij brengt eerst de dames weg dan ons. Door ervaringen in Ho Chi Minh 5 jaar terug (waar 3 uur van te voren aanwezig zijn net genoeg was) willen we echt op tijd zijn en nu zijn we door dit grapje laat. Niet grappig! 10 over half 6 is de driver weer terug en laadt ons in. Hij zet volgas met piepend alarm voor niet dichte gordels koers naar de luchthaven. Deels zelfs tegen het verkeer in…. Ogen dicht en hopen dan het goed komt!
Binnen 8 minuten zijn we op de luchthaven en gaan we maar eens beleven hoe druk het hier gaat zijn. We mogen weer naar de korte rij omdat we al online hebben ingecheckt. Waarom doen zo weinig mensen dit maar??? Tas afgeven, even een check of hij meteen door wordt gelabeld naar Amsterdam. Hierop is het antwoord gelukkig ja. Dat betekent dat wij onze grote tassen niet mee hoeven te slepen Doha in. En we dus lekker met onze kleine tas met schone kleding de stad in gaan. Hierna wandelen wij met onze boarding passen richting douane. We krijgen beide weer een stempel om het land uit te gaan en ook de security is super snel. Conclusie, we hebben nog anderhalf uur over voor boarding time.
Tja wat doe je dan als je nog zoveel tijd over hebt op een zeer rustige luchthaven? Nou eerst maar eens een Westers ontbijtje scoren om de laatste Dong op te maken. We begeven ons naar de Starbucks en worden daar eerst verliefd op de meest waanzinnige leuke Vietnam bekers van de Starbucks die moeten mee!!! We bestellen twee ijsthee (een jasmijn aardbei en een hibiscus) twee snedes bananenbrood en twee hot panini’s kip. De drankjes zijn geweldig, de bananenbrood lekker met smaak van speculaas (vaag!) en de hot panini’s geen beste keuze met bechamelsaus erin ieuwwww!! Verder lopen we rond op een vochtig en warm Noi Bai airport totdat we mogen boarden als zone 1.
Wanneer we instappen denken we “Oei, oud barreltje dit vliegtuig” en dat blijkt ook wel tijdens de vlucht. De stoel van yourstruly Lé kan niet achteruit, de lucht blazers kunnen niet verplekken en de zitting van de stoel van yourstruly Joyce zit wat los. Nouja het is maar 7 uur zeggen we dan maar. Verder is het een rustige vlucht, kijken we wat films, lezen wat. Eten pannenkoekjes van een wat bijzondere structuur en zijn blij dat wij geen klein grut bij ons hebben. Dat is echt hard werken om die 7 uur rustig te houden tijdens de vlucht. Als we geland zijn mogen we met de bus naar het luchthaven gebouw. Wat grappig om dit nu eens in het licht te zien. Tot nu toe waren we altijd in het donker op deze luchthaven.
En toen werd het leuk….. Het idee deze keer is de luchthaven af en overnachten in Doha zelf en graag ook nog een stukje Doha zien. Dus op naar de immigratiedienst. De crisis drukke immigratiedienst… En dat als je niet helemaal zeker weet hoe of wat… We zien mensen met paspoort en boardingpass maar ook met A4 formulieren. Na ruim 1.5 uur wachten staan we bijna vooraan, en dan zien we mensen ook betalen voor een visa upon arrival…. En veel mensen hebben ook echt gedoe. Bij ons? We worden 3 keer gescand zonder bril, moeten onze rechter vingerafdrukken achterlaten en krijgen voor gratis een stempel. We lopen nu dus echt Qatar in en gaan eerst maar eens even Qatar centjes halen. Met 157 QAR op zak hebben we iig iets en kunnen we opzoek naar de metro richting het centrum.
Die metro vinden is niet zo’n kunst. Die staat keurig aangegeven op de borden. Dus wij doorkruisen de halve luchthaven kijkend naar de borden. Aah nog even een kraampje waar we iets kunnen eten. We halen maar even een wrap met kip. Want best wel trek ondertussen. Dan zien we een plaatje van de metrolijnen. Maarja waar moeten we dan zijn??? Waar zijn de locaties to be? Dat staat er natuurlijk niet overal bij. Maar we willen graag naar de Soukh en die staat wel op de kaart! Dus maar eens verder afdalen richting de metro. Hier kunnen we uit de automaat twee dag kaartjes halen en komt er een behulpzame dame van de metro aan die ons een plattegrond meegeeft van de metro en ons nog wat tips geeft over waar we kunnen uitstappen. Nou op de metro in dan maar.
We vinden al snel de rode lijn en stappen evenals in Dubai in de familie wagon wanneer de metro er is. Vijf stops verder moeten we overstappen op de gouden lijn. En dan merken we pas hoe gigantisch dit metrostation is. Drie etages met lijnen bovenelkaar, lange roltrappen en lange gangen. Maar alles wel helemaal schoon en veilig. Na nog 1 stopje met de gouden lijn stappen we uit bij Souk Waqif. Na een dwaaltocht door weer een heel gangenstelsel kunnen we naar buiten. En zodra we buiten lopen, lopen we in de Souk. Het is crisis heet, ja mensen zelfs na 15 dagen Vietnam is dit niet te doen. De zon brand echt genadeloos en je zou direct gestrekt kunnen gaan door de hitte. We zijn echter eigenwijs en we gaan lopen. De straten ogen allemaal als uit 1001 nachten, alles in het wit het oogt prachtig. Maar logischerwijs is het op wat ernstig zwetende toeristen, wat opportunistische verkopers en wat kleine zwerfkatjes uitgestorven. Dan is het toch minder leuk door de Souk te lopen.
We lopen om de Souk heen en voelen daar iets aan wind. Dit verklapt ons dat we bijna bij de zee moeten zijn, dus we volgen de wind en zien inderdaad al snel een boulevard. Maarja die ligt wel aan de andere kant van een grote doorgaande weg waar we niet direct een optie zien om over te steken. Maar we zijn niet voor een gat te vangen en zien een parkeergarage. Tja als we aan deze kant de garage in gaan en er aan de andere kant weer uit gaan moet we theoretisch natuurlijk aan de andere kant uit komen. Gelukkig blijkt de theorie ook in de praktijk te kloppen en komen we aan het water weer boven. We hebben een waanzinnig mooi uitzicht op de skyline van het moderne Doha en daarvoor liggen de oude, houten visserschepen. Er zijn twee mannen die ons vragen of we niet een boot tochtje willen maken naar de overkant, maar daar hebben we geen behoefte aan. We lopen nog een stukje verder langs het water.
We kijken elkaar eens aan en zeggen dan… Worden we hier blij van? We kijken eens via Google Maps hoe ver het met de metro is naar het hotel. Met twee keer 1.5 km lopen… Dus dan maar zoeken of Qatar ook een soort Grab heeft en jawel ze gebruiken hier Über! Dus app geïnstalleerd en even loeren… Binnen 2 minuten een rit voor ongeveer 3 euro. Daarvoor gaan we niet 48 minuten klooien. We stonden alleen een beetje onpraktisch voor de chauffeur om ons op te pikken midden op een chaotisch kruispunt, gelukkig redde een rood stoplicht ons. Met een kleine 20 minuten staan we voor de deur van ons chique 5 sterren hotel. Mensen mensen wat een keurige service hier. Onze kamer is prachtig! We hangen even op het heerlijk comfortabele bed voordat we nog even naar de prachtige zonsondergang hier kijken vanaf het dakterras. Hierna besluiten we gewoon in het hotel te eten bij een Libanees restaurant. Dus we aten Libanese shoarma (met een wat apartige marinade die zurig was) heerlijke pita broodjes en twee mocktails. We sluiten af met een Arabische Koffie en een Earl Grey Thee nom nom! Morgen worden we om half 5 hier opgehaald om weer naar Amsterdam te vliegen.
