[Terug naar Vietnam] Druppelend genieten van onze eerste volle dag Hoi An

Het was vanmorgen met een kleine vloek vroeg wakker worden. Om strak 6 uur knalde de elektriciteit eruit in onze hotel kamer en dus ook de airco en ons fannetje. Kunnen jullie melden dat het dan al snel vochtig en best warm wordt in de kamer. Maar gelukkig vielen we beiden nog in slaap tot een uurtje of 7, met nog altijd geen elektriciteit…. Geloof dat we toen beiden even het dieptepunt van onze reis bereikten. We zagen niet hoe we hier een week gingen blijven met slechte voorspellingen qua weer en niet echt een hotel maar een homestay wat toch net wat anders is. Beter gezegd we hadden het zelfs even over omboeken…. En toen keken we elkaar aan en zeiden, “oké we gaan ontbijten en kijken gewoon hoe het loopt” Dus eenmaal beneden mopperen we lichtjes tegen de eigenaar over het gebrek aan elektriciteit, dan kwam blijkbaar door werkzaamheden even goed kaartje eruit, wachten en er weer in. Oké….. Dan krijgen we twee kopjes homemade ice tea (jammm) en mogen we op een blaadje aankruisen wat we als ontbijt willen. We kiezen voor Bánh Mi Hoi An style, koffie en thee en vers fruit. Kunnen jullie melden niets anders dan een briljant ontbijt. En jullie kennen ons… Goed eten maakt ons blij dus onze mopper zakte rap.

We genoten van ons ontbijt en het daar rustig even zitten. We bladeren wat foldertjes door, doen een rondje internet en beginnen ons langzaam wat chiller te voelen. Als we dan terug naar de kamer lopen en de fan en airco het gewoon weer doen, ziet de wereld er al weer een stuk beter uit. We kleden ons om, we waren namelijk in onze makkelijke kloffie gaan ontbijten en besluiten maar eens buiten te gaan kijken. Op naar….. Tja goede vraag dat gaan we wel zien, wat deze dag ons brengt.

We lopen nu in daadwerkelijk 5 minuten naar het oude centrum, gisteren kostte dat een stuk meer tijd omdat we verkeerd liepen… zo handig! Zodra we door de smalle straatjes lopen valt het op dat het bijna overal finaal blauw staat. Dit komt door een wat bijzonder en vooral adembenemend gebruik wat mensen hier hebben. Doe je je winkeltje open dan brand je overduidelijk eerst wierrook. En nee niet 1 stokje…. Welnee hele kommen vol wierrook worden aangestoken dus hele straten worden gehuld in rook en wij lopen benauwd en half kuchend door de stad. Net niet alles dit hahaha. We vinden een prachtige Chinese tempel onderweg waar yourstruly Joyce bijna letterlijk naar binnen viel…. Even het randje gemist…. OEPS! We maken wat foto’s en lopen dan door naar de markt. We zijn aan de late kant dus het is stervensdruk, overal spreken mensen ons aan en wij lopen er maar vooral snel doorheen… Oef chaos hier!

Als we de markt voorbij zijn wordt het duidelijk rustiger. Fijn!! We besluiten om de brug over te lopen naar de andere kant van de rivier. Geen idee wat daar is, maar de stad loopt daar duidelijk nog door, maar dan wel zonder het historische centrum. Dus verwachten wij daar eigenlijk een doodnormale woonwijk te vinden en geen toeristen winkels enzo. En ja die winkels zijn ook echt leuk hoor, maar we hebben even zin in iets anders. Als we de brug over zijn wandelen we rechtsaf, langs de oever van de rivier en ploffen daar neer op een randje om vanaf deze rustige kant te kijken naar de drukke, bedrijvige overkant. Als we twee seconden zitten denken wij ook aan deze kant getackeld te worden door een verkoopster, maar niets is minder waar. Deze Vietnamese dame komt gewoon een kletspraatjes maken. Ze vraagt waar we vandaan komen en of we het heet hebben.  Tja we druipen letterlijk leeg, dus dat kun je wel zeggen. Ze verteld dat zij het koud vindt, ze heeft dan ook een polo met een jas erover aan. Wij kunnen ons er niets bij voorstellen maar goed….. Als haar lift aan komt krijgen we allebei een klopje op ons knie en wenst ze ons veel geluk. Wat goed zeg zulke spontane gesprekken.

We besluiten nu op goed geluk een rondje te gaan lopen. Dit soort eilandje heeft een weg rond het eiland en het oogt allemaal net even wat landelijker, helemaal leuk dus! We lopen een lang eind langs de rivier zien hier een aantal luxe resorts en een aantal resorts in aanbouw. De begroeiing langs de rivier is groen, weelderig en tropisch, ontzettend mooi! Het is rustig om ons heen, horen vogeltjes en hanen kraaien en zelfs de lucht breekt voorzichtig open. We kunnen zonder twijfel zeggen, fijn plekje dit! Na een klein half uur lopen hebben we dorst. We zien een soort supermarkt en willen een blikje halen en doorlopen. Dat plan mislukte hahaha. Eerst komen er 2 gupjes op ons af, een meisje van nog geen 3 jaar oud denken wij vraagt om een high five en onze naam. Dan biedt eigenaresse (en moeder) ons een stoel aan en gooit een ventilator aan, heerlijk! Kleine meid wordt meegenomen naar het woongedeelte en dan komt haar (denken wij) broer bij ons staan. Een jaar of 6/7 oud. Hij spreekt best heel goed Engels en vraagt hoe we heten, hoe oud we zijn en waar we vandaan komen. Netherlands zegt hem (uiteraard) precies niets maar yourstruly Joyce heeft een idee pakt haar telefoon en laat via Google maps zien waar we nu zijn: Vietnam en scrolt over de wereld naar Nederland. Dit snapt de kleine man een stuk beter. En dan wordt ook hij weer naar binnen geroepen. Grappig dit.

Als de Fanta op is wandelen wij weer verder. Wat een leuk stukje Hoi An zeg! Er zitten wat restaurantjes en bedrijfjes en we wandelen rustig verder. Wat is het hier mooi groen, we zien christusdoorns groeien en allerlei andere tropische planten. Ook zijn hier duidelijk meer dieren aanwezig. We zien flink wat honden en die voelen zich duidelijk veilig op straat. Ze blijven stoicijns liggen op en alle voertuigen gaan er vanzelf keurig om heen. Na een kilometer of 5 besluiten we toch maar langzaam de weg richting het oude centrum weer op te gaan zoeken. We werpen een blik op maps en steken schuin over het eiland naar de andere kant. Nu lopen we direct langs het water en aan de achterkant van de huizen langs. Nog veel meer groen, kippen en het normale dagelijkse leven trekt langs ons. Als we weer bij de brug belanden besluiten we dat het tijd is om wederom iets te drinken. We slaan rechtsaf (nog even in het rustigere deel blijven) en nemen het eerste de beste cafe dat we tegenkomen. Kokoskoffie voor yourstruly Joyce en salted koffie voor yourstruly Lé.

We zien ondertussen dat het steeds zonniger wordt en eigenlijk willen we dan nog maar 1 ding, we maken er een strand middag van! Maar niet zonder dat we even een lekker hapje geluncht hebben. We gaan terug naar het tentje van gisterenavond want we hadden beloofd nog Cao Lau te testen bij hun, zo gezegd zo gedaan! En al snel hebben we een kommetje met vierkante (ja serieus) noedels, een kruidentuin, lekkere bouillon en stukjes varkensvlees (zacht en knisperig) spa rood erbij en uiteindelijk ook een homemade chilisaus erbij. Het is heerlijk! Dan is het snel naar de kamer, extra laag factor 50 erop, DEET eroverheen en strandspullen in tas. We boeken een Grab en komen tegen half 2 aan op het strand. Het is er heerlijk! Er staat redelijk veel wind dus de zee is woest. Dat boeit ons niet, we huren twee bedjes onder een rieten parasol voor €3.50 en crashen hier de rest van de middag. We lezen, wimpelen verkopers af en slapen, wat een genot! Tegen half 5 begint het “af te koelen” dat moet je in perspectief zien hoor, want het is nog altijd 29 graden met 80% luchtvochtigheid, maar de wind voelt iets frisser. We boeken weer een Grab terug en rijden terwijl de zon begint te zakken en de wereld rood laat kleuren weer 5km terug naar Hoi An. Echt wat een top middag zo!

We hangen nog een uurtje op onze kamer en wandelen dan weer richting het centrum. We willen even kijken op de Night Market. Onderweg hier naartoe drinken we weer zo’n heerlijk verfrissend kruiden fruit drankje. We wandelen de brug over, bekijken de lampjes en schuiven dan over de Night Market. Onder de  marktkramen is de hitte van vandaag goed blijven hangen, als er even een gat is tussen de kramen is het daar heerlijk “koel”. We zien heel veel t-shirtjes, magneetjes, jurken en gehaakte amigurumi’s. Maar tot nu toe niet iets eetbaars wat ons aanspreekt.  We wandelen weer terug en bespreken eens wat we gaan doen. De conclusie is dat we gaan eten bij het restaurant van de eigenaar van onze homestay. Dus hup even een stukje de andere kant op en dan vinden we het rap.

We krijgen een tafel voor 2 en de menukaart. Dan blijkt dat wij vanavond “duur” gaan eten. We bestellen white Roses (soort dumplings) loempia’s en Bánh Xeo. Als drinken willen we cola. Als we even snel rekenen zijn hier toch zeker €10,- voor kwijt… Een record deze vakantie hahaha. Het eten is lekker al vinden we de Bahn Xeo van gisteren vele malen verder, we missen de crispyness in deze. Tijdens het eten spreekt het personeel ons aan, zij weten duidelijk dat wij in de homestay verblijven, deels door horen zeggen. Deels omdat ze ons daar in de middag gespot hebben. De pest is dat iedereen zo op elkaar lijkt dat wij onmogelijk een plaatje bij dat spotten kunnen maken in ons hoofd hahaha. Wanneer we willen afrekenen krijgen we nog een ijsthee van het huis, heerlijk! En dan lopen we met een ommetje naar de homestay. Het spettert zachtjes buiten dus goed getimed zo. Eenmaal bij de homestay is de eigenaar weer thuis van het werk in het restaurant en hebben we een kort gesprek over eten. Hoe eten echt emotie is, hoe smaak zo subjectief is maar hoe hij toch ook tegen zijn chef gaat zeggen dat de Bahn Xeo crispy moet zijn hahaha. Uiteindelijk stuurt hij ons bijna naar de kamer. We zweten ons helemaal kapot in zijn lobby (hij had nergens last van moehahahaha) en oppert dat de airco misschien een goed plan is. Dit zijn we met hem eens dus we gaan lekker naar de kamer en plat.