[Terug naar Vietnam] Een dagje lekker weinig

Ook vannacht werden we weer op zwaar noodweer getrakteerd, het is toch bijzonder dat het overdag zulk mooi weer kan zijn en dat het dan in nacht echt spookt. Nu worden we vanmorgen wakker en is het weer stralend weer. We doen heel rustig aan en vertrekken pas tegen 8:45 naar het ontbijt. Veel gasten hebben al gegeten en uiteindelijk zitten we enkel nog samen met een moeder en dochter uit Georgia Amerika. We raken met Viet (een van de twee eigenaren van deze homestay) in gesprek over het recept van de geweldig lekkere homemade ijsthee die de mannen hier serveren. Het is geen enkel probleem dit recept te krijgen en al snel prijkt het recept in de chat van Booking.com. De moeder van het Amerikaanse gezelschap vraagt ook naar het recept voor eierkoffie. Het custardlaagje is simpel te maken aldus Viet, maar het valt of staat met de goede Vietnamese koffie. Dus we krijgen met z’n vieren een cursus Vietnamese koffie maken. Erg grappig want zowel yourstruly Joyce als de dochter van het Amerikaanse gezelschap lusten geen koffie. Dus moeder en yourstruly Lé luisteren en proeven. En dochter en yourstruly Lé wisselen tips uit, aangezien dit gezelschap naar Bangkok vertrekt later deze reis hadden wij nog wat adviezen. Na een zeer stevige maar erg lekkere kop koffie vertrekken we naar boven. De mannen willen vanavond een karaoke avond houden elders maar wij hebben vriendelijk geweigerd, niet ons ding en we willen het been van Le rust gunnen in de avond met alle luchtvochtigheid.

We hadden gisteravond geroepen dat we misschien wel naar de vrouwelijke boeddha willen in Da Nang. Maar deze ochtend kijken we elkaar aan en hebben echt geen zin om weer een langere tijd in de taxi te zitten. Dus nee geen taxirit, maar souvenirs shoppen. Zodra we naar buiten stappen is de conclusie dat het vandaag echt weer heeeel warm is. Pffff. We wandelen naar het oude centrum en sjokken langs alle winkels en besluiten richting de markt te gaan zoeken. Door de hitte irriteert het ons net even iets meer dan normaal om iedere 5 seconden aan geklampt te worden. Maar we blijven vriendelijk, deze mensen proberen tenslotte ook alleen maar hun geld te verdienen. Achter de markt duiken we een winkeltje in waar we zien wat we zoeken. De goede man is ontzettend aardig voor ons en zet door heel zijn winkel ventilatoren aan om ons iets te laten afkoelen.

Het is allemaal natuurlijk nagemaakte zooi  maar ze hebben hier leuke Kanken tassen en Under Amour shirts. Wij kopen drie mini tassen en een shirtje en lopen tevreden die toko weer uit. En nee ontzettend afdingen hebben we niet gedaan dus die beste man had een goede dag. Alles wat we hierna nog willen is vocht! We lopen door de oude stad en snakken onderweg echt naar iets van wind, het is gewoon niet te vinden vandaag. Dus we ogen alsof we in een kyokushin training staan. Onze haren, ruggen, armen… Alles is zeik en zeiknat ieuw!!! Pal bij de toeristische brug vinden we een chill uitziend koffiehuisje en er staan ventilatoren!!! We bestellen twee ijsthee met citroengras en iets mafs wat we nog altijd niet kunnen plaatsen en gaan zitten. De eerste slok van ons drankje is dorstlessend maar er zit zo een maffe, zoutige smaak aan dat we niet helemaal in de gloria zijn…. Maar goed vocht is vocht!

Aangezien het niet zo druk is drinken wij op ons dooie gemakje van ons drankje en genieten een flinke tijd van de ventilatoren. En bedenken ondertussen onze volgende activiteit. We besluiten langs het water te gaan kijken of we een boot tochtje kunnen maken. Zodra we buiten staan worden we aangesproken en ach waarom niet gewoon deze meneer. We vragen de prijs. 250.000 Dong, wel ja dat is prima. Hij beloofd ons ook nog wat kouds te drinken. Op het moment dat we instappen en afrekenen roept hij dat deze prijs voor 1 persoon was. Dat is natuurlijk niet iets waar wij mee akkoord gaan. Maar goed wij weten ook dat een koud colaatje 40.000 Dong kost en dus komen tot een compromise. 400.000 Dong. Tja vast te veel maar voor ons het prima waard om wat wind te vangen met een koud drankje en leuk uitzicht.

We gaan een wiebelende boot op waar stoeltjes onder een afdakje staan (schaduw!!) en nemen elk aan een kant (jaja mannen we snappen het balans verhaal) en gaan op pad met onze privé boot. Het wordt een rondje van 30 minuten en we kunnen melden de wind op het water is hemels te noemen! De uitzichten op Hoi An vanaf het water zijn charmant en de chauffeur van de boot maakt nog foto’s van ons samen ook. Hij wil ook graag uitleggen (in heel gebrekkig Engels, maar heej de effort is top!) en gooit de snelheid van de boot omlaag als wij iets op de foto willen zetten. Het meest opvallende onderweg is een soort mega groot theater op een eiland, het is zo groot dat een er kleine voetbalstadiontribune bij zit, fascinerend! Hebben ze hier gewoon! Helaas zijn hierna al weer snel bij de kade en besluiten we met tussenstop bij de supermarkt naar de kamer te gaan.

Als we op de kamer komen mikken we de airco aan en beginnen met opdrogen. Als we op bed liggen vallen we allebei in slaap, van die warmte word je echt heeel moe. Weer wakker lezen we nog en surfen wat. We hebben het even over in de taxi stappen en naar het strand gaan. Maar zelfs daar hebben we niet heel veel zin in. We besluiten uiteindelijk ons badpak aan te trekken en het zwembad beneden maar eens uit te testen. Het is niet groot, maar wel schoon en lekker fris denken wij. En dat klopt inderdaad allemaal. Wat een heerlijkheid. We dobberen wat en zitten op de bankjes die ingebouwd zijn in het zwembad te kletsen als we super lief twee bekers met steenkoude ijsthee krijgen. Wij genieten net zolang tot we voor het eerst in deze hele vakantie weer eens totaal afgekoeld zijn en kippenvel krijgen.

Wanneer we weer opgedroogd en omgekleed zijn gaan we opzoek naar avondeten. We hebben onze zinnen gezet op Bun Thit Noung vanavond een gerecht uit Centraal Vietnam wat we graag bij het Vietnamese Restaurant in Zoetermeer eten en we nu graag hier willen proeven. We hadden een restaurant en al gevonden maar hadden even niet goed gelezen… Het is 18:35 en het restaurant gaat om 19:00 uur dicht… Shit! Dan nog maar een rondje Banh Xeo? We lopen richting het historische centrum en genieten van de koelte nu de zon onder is. Wanneer we bij het restaurant komen waar we deze week al eerder aten worden we direct herkend. We bestellen gebroken rijst met kip en onze geliefde Bánh Xeo jammie! We bestelden ook verse sinaasappelsap maar die kwam om een of andere reden niet. Dan halen we maar als we met een omweg naar het hotel lopen nog zo een herbal drankje, ook erg lekker. Terwijl we ons rondje lopen voelen we de luchtvochtigheid weer toenemen, de regen is voor vannacht weer onderweg. Tijd om lekker plat te gaan. Bijna morgen, bijna onze eerste pas sessie!! We zijn zo benieuwd!!!