[Terug naar Vietnam] We mochten op pad! Heenreis en eerste avond Hanoi!

Eindelijk…. Eindelijk was het 2 oktober en dus konden we op pad! De afgelopen dagen wel even goed de problematiek in het Midden Oosten in de gaten gehouden; het verhaal wil namelijk dat wij via Doha vliegen en normaalgesproken vlieg je daarheen over Iran / Irak…. Dat werd dinsdagavond logischerwijs afgeschaft en de vluchten omgeleid. We hoopten maar dat de vertraging mee zou vallen! En dat bleek gelukkig het geval, vliegtuig wat ons vanaf Schiphol mee zou nemen naar Doha was slechts 35 minuten te laat volgens verwachting en met 3.5 uur overstaptijd was dat prima te doen. Maar first things first, we moesten eerst zelf naar Schiphol. Dus met tassen op rug en buik  wandelen naar het busstation Centrum West om daar de bus naar Leiden te nemen en dan de trein naar Schiphol. We ontmoette op Leiden centraal echter de grootste PIEP ter aard! Trein had nog een minuut voor vertrek, wij in tempo die kant op, nee zeg de conducteur ziet ons en gooit zonder pardon de deuren dicht… En bedankt he!!!

Gelukkig ging de volgende trein 10 minuten later en wandelden wij op ons gemakje, onderwijl foeterend op die PIEP!! conducteur, naar het volgende perron. We scoorden even een snel kaasbroodjes, want onze lunch was er bij ingeschoten. Die trein die midden onder Schiphol stopt is echt wel ideaal als je vliegtijd zo midden op de dag is. We moesten naar vertrek 3 en dan balie 21. We zagen dat het er nog niet zo druk was, dus hadden zoiets van “dat gaat zo geregeld zijn!” Nou jammer joh, het ging echt mega traag, we snapten er niets van, maar na 30 minuten waren we eindelijk aan de beurt en toen werd ons duidelijk wat de tijdslurper was. Alle mensen die na hun vlucht naar Doha door  gingen naar Vietnam (en misschien nog wel andere landen ook) zoals wij, die hadden naast hun paspoort ook een visum en voor de visa hanteerden ze het 4 ogen principe. Dus een check door degene achter de balie en dan moest er een los iemand komen voor een tweede check. Logisch met al die cijfertjes en lettertjes om te checken, maar het kostte wel heeel veel tijd.

Op naar de security check, dat ging snel totdat onze beiden tassen een extra check nodig hadden van een stagiair. Het kostte haar duidelijk nog veel moeite maar dat gaf niet. Na nog eens een half uur wachten op onze rugtassen, gecheckt en wel…, konden we door. Eindelijk iets substantieels eten want we hebben echt honger! De gouden bogen waren geduldig, het was er ontzettend druk dus hele verse frietjes en wrap / Quarter pounder. Drinken erbij en we kunnen door tot het avondeten in het vliegtuig. Hierna hebben we eigenlijk nog maar een half uurtje tot we moeten boarden dus klein rondje voordat we ons melden bij gate F5. Daar loopt onze vertraging gestaag op. Eerst kunnen we niet direct boarden en eenmaal in het vliegtuig blijkt het door het gedonder in het Midden Oosten chaotisch druk te zijn in het Europese luchtruim. De slots zijn dus schaars en het duurt dan ook even voordat we daadwerkelijk op pad kunnen. De vlucht die volgt is kalm, enkel onze buurvrouw is een wat stuiterend typje dus veel gestoot en gedoe. Maar gelukkig vlot de reis snel en via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Servië, Kroatië, Griekenland, Egypte, Jordanië en Saoedi Arabië landen we iets na 12 uur plaatselijke tijd op Doha.

Voor het eerst mogen we op Doha aangekoppeld aan de gate in plaats van met een bus vanaf het randje van de woestijn. Wat een luxe, want het mag dan wel 12 uur ’s nachts zijn,  de temperatuur is nog 33 graden met 92% luchtvochtigheid. Maar wij wandelen dus volledig in de airco naar de bagage check en vanuit daar naar de winkels op Doha. We genieten even van het aangelegde tropische bos.  Heerlijk om even te wandelen na de stevige zit, beentjes lekker los. Na een rondje door hal C gaan we met de monorail naar hal A/B. Ook hier doen we een rondje winkels (allemaal veeeeel te duur) en maken wederom een foto met de teddybeer. We besluiten even iets te eten. Aangezien het in Hanoi waar we naar onderweg zijn nu vroeg in de ochtend is besluiten we tot een croissantje met thee. We genieten hier rustig van in een soort Libanees restaurantje wat onwijs schattig is aangekleed met allerlei bloemen. Hierna wordt het weer tijd om naar de goede gate te wandelen en het vliegtuig weer in te gaan.

Ook bij gate B6 is het een complete chaos, en opvolgen van de instructies dan wel het duidelijk doorgeven van diezelfde instructies is een grote uitdaging! In het Engels omroepen dat zone 1 mag instappen met een grote groep Vietnamese reizigers die geen Engels spreken, leidt tot iedereen die in wil stappen… En dan stuur je de mensen niet terug… Nee we gaan gewoon verder, dus is het in het vliegtuig 1 file van mensen die gangpaden blokkeren met slaperige hoofden.. Dan wel, duurde lang… Maar dan kunnen we crashen en spenderen we godzijdank een groot deel van de vlucht licht slapend. Het duurt dan ook niet lang voordat we over Chiang Mai vliegen en de landing inzetten voor Hanoi. Om kwart voor 2 in de middag plaatselijke tijd wandelen we het lucht havengebouw binnen en kunnen we plaats nemen in een lange file voor de immigratiedienst.

In Nederland hebben we natuurlijk al het al eerder in onze reis bekeken visum aangevraagd en gekregen. Nu moeten wij paspoort en visum overhandigen aan de Vietnamese meneer achter de balie. Er zijn gelukkig ongeveer 20 balies open maar met zoveel mensen is dit toch wederom een tijdrovende bezigheid. We kiezen een rij, Tja je moet toch ergens gaan staan en schuiven dan langzaam naar voren. Iedere  persoon moet 1 voor 1 zich melden bij de balie. De meneer achter onze balie lijkt niet heel fit. Hij gaapt, wrijft in zijn ogen, rekt en strekt met z’n rug en lijkt heel hard te hopen op aflossing. Maar die komt niet zolang wij hier staan hij werkt langzaam door en wij vragen ons af en toe af of hij niet in slaap valt als hij in de verte zit te staren. Maar uiteindelijk zijn we aan de beurt, krijgen de keurige stempeltjes in ons paspoort die we nodig hebben en dan kunnen we richting onze tassen. Het is een geweldige berg mensen rond bagageband 2, maar we hebben de luxe dat we binnen 5 minuten allebei onze tassen zien aankomen en ze kunnen meenemen. Hierna lopen we de door de eerste schuifdeuren en halen daar een simkaart en wisselen ons geld. Helaas blijkt 1 van onze euro biljetten een klein stukje papier te missen en die mag dus weer mee naar huis want die weigeren ze echt om te wisselen. Nouja het is wat het is.  Hotspot aan, ons even veilig geland melden en dan wandelen we de volgende schuifdeuren door…..

Wow….. Ok Vietnam staat aan! Stel je voor, je loopt tussen twee hekken door met een meter of drie ruimte daar tussen. Achter die hekken staan tientalle taxichauffeurs en touroperators die allemaal naar je roepen. Daar achter rijden toeterende auto’s af en aan en staat er een man midden op straat door een megafoon te roepen…. Pfoe op een nacht met weinig herstellende slaap en ruim 17 uur reizen is dit even prikkeloverload… Maar ergens ook wel weer heel grappig en cool! Wij worden gevonden door Mister Too, ergens geparkeerd tussen de rokende mannen en dan opgehaald door onze driver. Die stond wat bijzonder geparkeerd tussen de stadsbussen en dat leverde dik gemopper op en terecht! Dan kunnen we op pad… Nou mensen dat was een belevenis. Deze beste man reed rustig op twee banen tegelijk en bediende terwijl het andere verkeer erg dichtbij kwam… Gewoon drie telefoons…. DRIE!!! We besluiten gewoon er vanuit te gaan dat het goed komt en zowaar een half uurtje later worden we bij het Lavender Central Hotel afgezet.

Tassen zijn al bijna binnen voor wij zelf de auto uit zijn en dus steken we ook maar over en hobbelen naar binnen. Ons hotel is niet zo breed, maar wel 6 etages hoog. Beneden ziet het er super sjiek uit, wit marmer met donker hout, blijft toch een mooie combinatie. Er wordt gevraagd om onze paspoorten en dan mogen we rustig gaan zitten. We krijgen een heerlijk koel, lekker ruikende  doekje om ons mee op te frissen en daarbij een passievrucht sapje. Dit is zeer welkom! De meneer van de balie komt bij ons zitten en begint vanalles te vertellen over de bezienswaardigheden in de buurt, sleept een plattegrond aan geeft ons een briefje met daarop wat restaurant adviezen. Die gaan we zeker gebruiken! We worden naar onze kamer op de 6e verdieping gebracht en deze is mooi in stijl met de lobby beneden. Wit, sjiek en donker hout. Het bed is lekker stevig en daar worden wij blij van! Even de schoenen uit, rondje bellen en dan stappen we over op een korte broek, zonnebrand en natuurlijk de DEET. Tijd om iets te gaan eten en buiten te kijken.

De eerste stop is avondeten! Bun Cha graag!! We vinden op advies van het hotel een klein tentje. Binnen no time staan er koude noodles, kruiden en drinken op tafel. Ietsje later volgt de Bun Cha zelf en OMG!! Daarom hebben we hier 5 jaar naar verlangd, het is zoo lekker! Gevuld en wel lopen we een rondje rond het Hoàn Kien Lake en doen nog even boodschappen. Dan zeggen we, genoeg! We liggen nog lekker even op bed en schrijven dit blogje af.