[Terug naar Vietnam] Wanneer de halve stad afgesloten is….

Vanmorgen werden we zowaar iets later wakker en dus deden we iets rustiger aan vandaag. Tegen 8 uur zaten we pas aan het ontbijt. Na gisteren een voorzichtig ontbijtje gingen we vandaag all in!! Een heerlijke beef noodlesoup, genieten! Lekker stukjes buikspek erbij en ook het fruit was vandaag een stukje ananas, passievruchten en dragonfruit nomnomnom!! Hierna is het weer een laagje zonnebrand factor 50 en DEET smeren en op naar buiten. We lopen het hotel uit en staan perplex voor de deur…. De straat is normaal al Vietnamees druk maar nu…… Het ziet letterlijk zwart van de scooters mensen en auto’s. Het zal wel een zaterdag iets zijn dachten we nog…. Dus wij wandelen richting het Hoàn Kiem Lake en ineens stuiten we op een hek met tig man politie erachter.

Voor de hekken staat een verkeersregelaar  alle scooters door te wenken en te fluiten. Die dienen daar niet stil te gaan staan. Voetgangers mogen dat duidelijk wel. Nieuwsgierig als wij zijn staan we ook stil en proberen te snappen wat er aan de hand is. Dat is niet heel duidelijk, dus grijpen wij terug op Google translate en stellen de vraag wat er aan de hand is vandaag. Google translate schrijft dit in het Vietnamees en yourstruly Joyce schuift dit onder de neus van een agent achter het hek. De man (nouja het oogt meer als een jongetje nog) pakt zijn eigen telefoon en schrijft een stuk Vietnamees terug wat zijn Google dan weer naar het Engels vertaald en zo lezen wij dat er vandaag geoefend wordt voor de viering van 70 jaar bevrijding Hanoi. Ahhh nu snappen we wat er aan de hand is. We balen onwijs dat we volgende week zaterdag deze viering zullen missen, maar goed het is wat het is. Voor nu besluiten we dan parallel aan het meer door te lopen in de hoop later rechts af te slaan en alsnog bij het meer uit te komen.

Wanneer we de straat parallel aan het meer inlopen krijgen we acuut een koningsdag gevoel. Overal zitten locale mensen bij kleine tentjes, hele families bij elkaar wel te verstaan. Zeker bij een tentje wat ijs verkoopt is het een gezellige drukte. “Probleem” is enkel dat je vervolgens nergens meer over de stoepen heen kan. Het staat of vol met scooters of het zit vol met mensen. We lopen dan ook maar grotendeels over straat in een overduidelijk sjiek deel van Hanoi. Dure hotels en de winkels van Dior en Hermes zijn hier te vinden best een maffe tegenstelling voor hoe eigenlijk rommelig het op straat is. Het enige wat op straat sjiek is, is de kleding van de wat oudere Vietnamese dames. Traditionele jurken in de meest prachtige kleuren, we kijken onze ogen uit. Maar ons doel bij het meer te komen mislukt helaas bij iedere zijstraat weer, alles is afgesloten en we kunnen niets zien… Zo jammer dit!

Op het moment dat we bijna aan de kopse kant van het meer zijn kunnen we in de verte iets meer zien. We zien een Chinese draak, zoals je ziet bij het Chinees nieuwjaar. We besluiten even te gaan staan kijken bij het hek. Op dat moment is duidelijk die Chinese groep klaar en we hebben de bof dat die het parcours via onze kant gaan verlaten. Eerst de groep die als draken waren en daar achteraan komen heeeeeeel veel dames met trommels op wieltjes. Het was duidelijk dat ze allemaal wel toe waren aan iets te drinken en uit de zon gaan. Op eens klinkt achter ons een sirene en als we ons omdraaien gaat daar een hele stoet aan legertrucks voorbij. Er wordt enthousiast naar de trucks gezwaaid en vanuit de trucks zwaaien de mannen blij terug.

Wij zijn helemaal in ons nopjes dat we toch nog een deel van de optocht hebben kunnen zien, maar stromen ondertussen letterlijk leeg van het zweet, pfoe! We stonden namelijk in de volle zon uit de wind, iets te drinken is dus meer dan welkom. Een stukje verderop vinden we A-ha Coffee en dus strijken we hier op een veel te laag bankje neer. Yourstruly Joyce gaat binnen drinken bestellen. En jawel daar was hij weer hoor! De bekende taalbarrière stak weer eens de kop op. Met veel handen en voetenwerk lukt het een Vietnamese koffie en watermeloensapje zonder suiker te bestellen. Of de koffie warm of koud is?? Het is een compleet raadsel. Wanneer onze drankjes op tafel gezet worden blijkt yourstruly Lé een mini scheutje Vietnamese ijskoffie te hebben. Hoe weinig vocht is een leuke tegenstelling in de sterkte van de koffie… Pfoe!! Dit is bijna een dubbele ristretto! Na kort gezeten te hebben lopen we voor ons gevoel verder richting het meer. Onderweg lopen we door mooi versierde straten en komen we een heus katholiek klooster tegen. Wat een mooi gebouw hier midden in de stad. Dan rollen we weer een chaos straat in en staan we tot onze verrassing voor de St. Joseph Cathedral… We dachten echt aan de andere kant van het meer te zitten hahahaha.

Op het moment dat wij voor de kathedraal staan gooien ze daar de hekken die de weg blokkeerde open. En dat betekent echt een overdosis aan scooters en auto’s. We gaan maar een tijdje op het plein staan kijken naar de chaos voor we ons er weer in wagen. We zijn nu vlak bij het hotel waar we de vorige keer overnacht hebben. En aangezien we ons afvragen hoe we die buurt nu zouden bekijken wandelen we die kant op. We weten dat we de vorige keer wat moeite hadden om iets te eten te vinden. Er nu rondlopend blijkt dat we dat er best wel wat zit, maar we nu blijkbaar makkelijker kijken en vooral zien wat er is.  Goed te merken dat we de vorige keer flink overprikkeld waren bij aankomst in Hanoi.

In deze buurt halen we nog twee ijsthee (Earl Grey citroen) en delen we een Bánh Mi, erg lekker beiden. Dit alles terwijl we de chaos aan ons voorbij zien trekken op straat terwijl wij op een kussentje voor een koffietentje zitten. Voor de lunch besluiten we Bánh cuốn te eten vandaag. Daarvoor moeten we een stukje van een kwartier lopen naar de oude stadspoort, we weten namelijk via YouTube dat daar een goed traditioneel winkeltje moet zitten. In theorie is dit een stukje van niets om te lopen maar we kregen wat oponthoud…. Ineens lopen we weer tegen dranghekken aan maar deze keer worden alleen de auto’s tegengehouden, scooters en voetgangers mogen door. We lopen een straat in waar het zelfs voor Hanoi begrippen extreem druk is! Er zitten hier drie scholen en het is 12 uur, tijd dat alle scholen uitgaan. Kinderen worden opgehaald door ouders op scooters. Kinderen lopen door de straat, toeristen lopen door de straat en de straat is slechts smal. Je kan bijna niet voor of achteruit…. Wat een chaos!! We mopperen nooit meer dat het in Nederland druk is bij scholen, simpel feit, dat is het niet hahahaha.

We wringen ons door de scooterchaos heen. Echt zo onwijs opletten dat je niet tegen een hete uitlaat aanloopt!! En lopen richting lunch. Zo grappig om te zien hoe hier alle winkeltjes in straten het zelfde verkopen, vandaag waren het een fournituren straat en een straat met kartonnen dozen en plakband. Na wat kruip en sluip door zien we het poortje waar we naar op zoek zijn, daar moeten we zijn! We lopen onder het poortje door en inderdaad vinden we daar de dame die we gezien hebben. We mogen naar binnen en daar plaats nemen aan een tafeltje. Het gemak van dit soort plekjes is dat er keuze uit 1 gerecht is en je dus gewoon standaard allebei een portie voor je neus krijgt.  Geen taalbarrière dus wat dat betreft.

Om te starten krijgen we een bakje met servetten en twee dipsausjes. Deze dipsausjes kun je zelf op smaak brengen maar de dame van deze toko die uitserveert helpt ons een handje. Bij de vissaus gaat zure knoflook, kumquat sap en we mogen zelf bepalen hoeveel peper. Die pepers die er liggen zijn hels scherp! Wij kunnen scherp eten maar een paar dunne schijfjes maken van de dipsaus een soort vuursaus hahaha maar zo lekker!!! Dan krijgen we onze gestoomde rijstvellen met gehakt en paddenstoelen gevuld. Hier overheen nog gebakken uitjes en gebakken kokos en we kunnen melden met een colaatje erbij een wereld lunch! Wat was dit lekker! Lang tafelen doe je niet in Vietnam is namelijk niet beleefd voor de mensen die wachten, dus eten betalen (€3.85 bizar!) en pleitos. Met een ommetje lopen we naar het hotel. We willen even plat en vooral afkoelen! En dus spenderen we even wat tijd in onze kamer.

Nadat we weer wat bijgekomen zijn besluiten we nog even een klein blokje te lopen en te stoppen bij een cafe. Tijd voor een eikoffie. Tijdens de oorlog hier was er op een gegeven moment een gebrek aan melk en was er een creatieve Vietnamees die ipv melk met eieren is gaan knutselen en experimenteren. Dit heeft als gevolg dat ze hier een koffie hebben ontwikkeld met een soort custard er bovenop. Dit moet natuurlijk gedronken. We wandelen de trap op en zoeken wederom een plekje op kleine krukjes bij een laag tafeltje. Yourstruly Lé besteld een eikoffie en yourstruly Joyce een ijsthee met sinaasappel en kaneel. Op het moment dat de eikoffie komt melden ze dat de ijsthee er niet meer is en verandert die bestelling naar een gezouten abrikoos ijsthee. De ei koffie is zoet, best oke, maar niet om heel blij van te worden. En volgens yourstruly Joyce is de gezouten abrikoos over leefbaar hahahah. Dit doen we dus niet nog een keer.  We halen hierna nog even een broodje/ Croissant en gaan terug naar het hotel om alvast te beginnen met schrijven en rustig even te hangen.

Na nog wat ontspannen uurtjes op de kamer besluiten we dat het tijd is voor avondeten. We zetten koers naar buiten en in de lobby spreekt een van de werknemers van het hotel ons aan. Dat er vandaag een festival is voor toerisme en dat ook de straat voor het hotel nog afgesloten gaat worden voor verkeer. We kunnen volgens hem nu wel naar het Hoàn Kiếm Lake en daar is ook van alles te doen. Dus de keuze was simpel, wij gaan lekker die kant op! Zodra we de straat achter ons hotel inlopen zijn we overrompeld van de drukte. Eettentjes waar van de week niemand te vinden was hebben ineens eindeloze wachtrijen vol Vietnamesen. Auto’s en scooters pogen zich door de straten te proppen en alles loopt finaal vast. Het is warm, de uitlaatgassen benemen ons de adem… Niet gezond dit! We wringen ons door de verkeerschaos heen en komen op een pleintje voor het meer uit. Al het verkeer wordt hier tegengehouden, er zijn alleen voetgangers…. Vele duizenden (niet overdreven!) voetgangers. Kinderen die spelen, op foto’s gezet worden, die tijdelijke tatoeages krijgen. Jongeren die overal op foto’s moeten of druk zijn met insta. Oudere mensen die rondlopen en toeristen die flabbergasted om zich heen staren. Het is 1 gigantische chaotische mensenmassa, zo groot dat we het amper geloven… Dit maakte we nog nooit mee!

We besluiten maar een rondje rond het meer te lopen en te kijken wat we tegenkomen. Er is in eerste instantie vooral veel vermaak voor de kinderen, leuk verlichte autootjes om in rond te rijden, poppetjes op stokjes van klei, belleblaasmachientjes en snoepjes. Hoe verder we lopen hoe meer mensen er eigenlijk weer komen. We zien een soort nagemaakt straatje waarin we allerlei landmarks van Hanoi herkennen. Ongeveer alle Vietnamese families stellen zich daar voor op er worden tig fotos gemaakt. Wij laten ons meevoeren door de drukte en verbazen ons vooral. Als we het meer 3/4 hebben gehad staat daar een soort bandje met twee violen, een saxofoon en een guanzi (een snaarinstrument wat je bespeeld met je vingertoppen). Het klinkt best oke, het is alleen wat jammer dat muziek hier altijd op standje gehoorgestoord wordt afgespeeld. In de mensenmassa spotten wij ook nog een Vietnamees die het nuttig vond zn kat naar deze festiviteiten mee te nemen. Die kat straalde perfect uit hoe wij ons ook voelde “haal me hier weg!” Arm beestje. Als we het meer rond zijn besluiten we af te slaan in de richting van het hotel. Daar staat een meneer gegrilde worst te verkopen, aangezien we best erge honger hebben ondertussen besluiten we er twee te kopen. Hij schudt er chilipoeder overheen en zo knagen wij van dit heerlijke worstjes en wandelen hierna de Night Market op.

De Night Market bevat vooral veel kledingkraampjes maar we vinden ook nog een lekker broodje met lamsvlees wat vers geroosterd wordt op een BBQ, heerlijk! Maar we merken ook dat we gesloopt zijn door alle indrukken en dus zeggen we tegen elkaar, op naar het hotel please en we zoeken nog wel iets lichts te eten onderweg. We vinden om de hoek een restaurant met normale stoelen en airco en het is er stil! Dan wel er eten mensen in rust heerlijk! Verse en gefrituurde springrolls en een Fanta graag! En dan is het nog 1 keer heel diep ademhalen en richting het hotel lopen. Nog 1 keer door de knettergekke en drukke straten rond beerstreet heen. Overal zijn de discotheken al open en we hebben gelezen dat de gemiddelde discotheek de muziek op 300 dicbel heeft staan, leek ons overdreven maar het is echt waar, bizar!!! Ook staat er om de meter een propper, beer madamme beer!!! Jullie snappen knap vermoeiend zo een straat door waar het ook nog eens stampvol is! Maar dan is daar toch echt ons hotel en de rust van onze kamer.

Het klinkt misschien alsof we een baal hebben van vanavond maar dat is niet zo. Het leek gewoon bijna niet echt en in ons hoofd vochten de gevoelens van ‘wauw wat maken we nu mee’ en ‘haal ons hier in godsnaam weg’ om voorrang. Het was voornamelijk veel…. Heel veel prikkels dus we zijn nu een beetje dood… Maar heej dit maak je waarschijnlijk maar 1 keer mee in je leven hahaha.