Om kwart over 5 (gaaaaap!) rinkelt het alarm door onze kamer. We hebben nu exact een half uur om te zorgen dat we aangekleed, afgestoft en bepakt klaar staan bij de receptie voor ons rit naar Mutianyu, het stuk van de Chinese Muur wat wij vandaag gaan bezoeken. Dit vinden wij echt stupid o’clock maar volgens het bedrijf wat deze tour organiseert heeft dit tijdstip absoluut meerwaarde. Wanneer we beneden komen en ons zakje ontbijt pakken, blijkt dat onze driver er al zit. Een grappig klein vrouwtje met de naam Emma. Ze sleept ons mee naar haar BYD auto en we kunnen op pad. Beijing is rond dit tijdstip uitgestorven er is geen mens. Dat blijkt ook wel uit de reistijd, ipv een uur en drie kwartier slechts een uur en tien minuten, dat is chill!!!
Eerst rijden we een stuk snelweg. Maar echt hoog liggen de snelheden niet. Zelfs niet nu er niemand op de weg is. Als we de snelweg afdraaien gaan we door twee poortjes waar absoluut geen vrachtwagens onderdoor zouden passen. Dus duidelijk dat we niet meer op doorgaande weg zitten. Om ons heen zijn er heeeel veel fruitbomen, Emma verteld dat dat hier de een groot deel van de economie is. Ondertussen zien wij de bergen steeds dichterbij komen. Mooie groene ruige bergen. Om ons heen is het wel duidelijk dat hier veeeel auto’s en bussen kunnen parkeren, maar er is nog nauwelijks actie nu. Emma draait een parkeerplaats op, doet haar raampje open en spreekt met een meneer daar. Hij trekt een pion opzij en wij rijden door. We blijken mazzel te hebben. We hoeven niet te wachten op de pendelbus, maar Emma mag doorrijden naar de parkeerplaats bij de kabelbaan. Ze parkeert de auto, we stappen uit en wandelen samen omhoog.
Eenmaal bij de ingang vertelt Emma dat we haar straks weer kunnen vinden bij de Subway en dan gaan we door de portjes check. Ze scannen ons paspoort en 2 minuten later zijn we binnen. Nog even een helse klim en we komen aan bij de kabelbaan. Hier is helemaal niemand behalve de mensen die er werken. Dus samen in zo een gesloten bakje en op naar boven. De rit gaat razendsnel en wanneer we uitstappen wandelen we zo wachttoren 14 op. We kunnen door het heldere weer ontzettend ver kijken en zien zonder problemen de wandeling naar wachttoren 20, stijl omhoog. Jullie snappen die laten we even. Wij besluiten terug te lopen naar wachttoren 6 en daar de rodelbaan omlaag te nemen.
We draaien naar rechts en daar begint de eerste trap. Pfff wat een onhandige treden!! Diep en ongelijk. Nouja vasthouden aan de randjes en gaan. Langzaam dalen we af, wat een waanzinnig bijzondere plek. Bedenken dat ze dit gebouwd hebben zo lang geleden en hoe steil het is. Wat een werk moet dat zijn geweest! Af en toe worden we gepasseerd door een andere vroege vogel. Of wij passeren fotograferende dames in dit mooie ochtend licht. Het lopen naar beneden is een uitdaging en wij snappen nu hoe die filmpjes er kunnen zijn. Dat mensen bij gladheid over de muur weer terugzakken op ijs. Maar wat een uitzichten!!
Nadat we de eerste twee wachttorens voorbij zijn vinden we het tijd voor truien uit, iedereen riep dat het hier zo koud zou zijn. Nou guess again … het is warm zo vechtend met de muur. Dan pakken we ook gelijk maar een broodje en dan blijkt dat er ineens helemaal niemand meer om ons heen is. We hebben een stuk niemandsland gevonden! Het gevolg is te raden eindeloze hoeveelheden fotos want tja…. Wanneer maak je dit nou mee? We merken ondertussen dat de stukken tussen wachttorens prima te doen zijn maar naar boven en naar beneden…. Holy shit. Denk steil en doe daar een extra stapje steil bij, het is bij vlagen bijna verticaal. En wat te denken van treden die niet recht zijn maar glooien. Of ook zo leuk een tred van treden en dan ineens er 1 tussen gooien die 4x zo hoog is en een geultje ervoor heeft. Het is dat dit mooi, bijzonder en eeuwen oud is maar echt chill wandelen lukt ons niet. We zijn doorweekt van het zweet als we eenmaal wachttoren 6 bereiken. Die laatste klim was zwaar maar we weten ook dat vergeet je uiteindelijk echt weer en de rest van de ervaring blijft als perfect plaatje in je hoofd wonen 😉
Bij toren 6 is het punt waarop we weer naar beneden gaan. Hier hebben we de keuze uit wandelen, een stoeltjeslift of een rodelbaan!!! Aangezien het nog lekker rustig is zonder wachttijd kunnen jullie vast bedenken wat wij kozen!? De rodelbaan natuurlijk. Die gaat namelijk net open. Dus kaartje kopen en in de rij. Langzaam schuift de rij op. We zien dat een meneer zijn bril af moet doen, hmmm dat is niet handig, maar we zien hem zodra hij het checkpunt voorbij is de bril ook weer opzetten. Dat kunnen wij ook!! Af en toe worden er extra lange karretjes neergezet voor als mensen kinderen bij zich hebben. Dus alles netjes geregeld. Als wij aan de beurt zijn krijgen wij ook zo'n! Extra lang karretjes, best handig! We gaan zitten, doen op commando de bril af en stoppen telefoon weg. Dan schuiven we aan naar het startpunt. 1 voor 1 worden we weggestuurd. Helaas zit voor ons een Russisch dame, die het afremmen voor een bocht wel heel fanatiek doet! Bijna tot stilstand! Het voordeel daarvan is dan dat we dicht achter elkaar uit komen en dus een superleuke foto hebben die ze daar bleken te maken onderweg. Enne onderweg natuurlijk gewoon bril opgehad en stiekem toch ook wat gefilmd. 😉
Eenmaal met een big smile beneden besluiten we foto ook maar gewoon te kopen, hij is erg leuk geworden! Dan wandelen we weer naar de Subway en denken we ergens dat we gewoon weer terug gaan. Maar natuurlijk niet dit is Azië en dan is een rit zelden enkel een rit als je via een operator boekt. Emma zegt dat het te vroeg is voor lunch, daar zijn we het mee eens want het is net 9 uur in de ochtend hahaha. Dus of we gratis mee thee gaan drinken. Eh ja prima denken wij 🤔 We worden weer mee een trap op geleid (oef had niet gehoeven!!!) waar we uitkomen op een etage met drie kamertjes waar een soort thee opstelling staat. Er komt een dame met traditionele kleding aan zitten en nodigt ons uit tegenover haar plaats te nemen. Een heel ritueel van water koken, in een potje, in een ander potje, schenken over een draakje heen etc etc vind voor ons ogen plaats. En ergens fluistert een stemmetje in je hoofd wat gaat dit ons kosten??? We leren hoe we het kopje vast moeten houden, hoe we met twee vingers op tafel tikken als je dit krijgt en in het Chinees dank je wel zegt en dat je jasmijn thee op kantoor drinkt voor focus en olong met lychee een soort slaap thee is. Het is allemaal heerlijk maar je weet dat het moment komt dat er gezegd wordt dat je rustig kan kijken en iets kan kopen als je wil. Let wel de goedkoopste zakjes thee zijn ongeveer 30 euro!!
Tja helemaal niks kopen voelt natuurlijk ook niet oke, maar prijzig is wel. We wandelen door de kamer, kijken naar mooie kopjes en thee. We overleggen samen even en besluiten. De fruitthee te kopen waar je ook frisse ijsthee van kunt maken. De dame wil erg graag dat we nog meer kopen, maar daar tuinen we niet in. 1 is genoeg vinden wij. Als we weer buiten staan zijn we in een souvenir winkeltje terecht gekomen. Nee hier willen we echt niks meer kopen ondanks dat er flink aangedrongen wordt door de verkopers. Emma begrijpt dat we echt niets willen en loopt voor ons uit naar de auto. Op naar het restaurant.
Het restaurant is dichtbij en volgens Emma is hun specialisme regenboogforel. Dat klinkt goed al zijn we eigenlijk best vroeg voor vis. Wanneer we daar parkeren zien we al snel een bassin vol met vis, een aantal forellen maar vooral heel erg veel steuren. Of we daar al trek in hebben weten we niet. Wanneer we zitten krijgen we godzijdank een kaart en kunnen we gewoon veilig een bak noedels, lams spiezen en jasmijn thee als een soort brunch eten. Er wordt natuurlijk nog gevraagd of we echt geen steur willen (a bijna 70 euro per gerecht 😉) maar nee. Daarbij is een hele steur samen ook wel wat veel denken wij. Dus samen onze noedels en spies gegeten en op terug naar het hotel.
De terugweg is duidelijk drukker dan de heenweg. En wat zijn we blij dat we vroeg waren, want de weg naar de muur is werkelijk stampvol!! Emma rijdt ons keurig terug en wij verbazen ons over alle technologie in die auto die wij in het westen echt nog niet hebben. Het navigatiesysteem telt bijvoorbeeld bij een stoplicht af hoelang het nog duurt voor het rood of groen wordt. Zooo handig!! Ze zet ons keurig weer af voor het hotel en wij mikken onze tas in de kamer. Door onze hele vroege lunch hebben we besloten nog even zo'n Chinese hamburger te halen en dan plat te gaan. We gaan terug waar we eerder waren, dit levert ons een big smile op en hij probeert ons nog wat andere gerechten te verkopen. Maar nee, wij willen alleen zo’n hamburger en een steenkoude cola. Als we dit op hebben gaan we weer naar het hotel. Onderweg praten we wat over als we na de rest van onze reis weer terug zijn in Beijing. Dan hebben we een ander hotel geboekt, we hebben het gezien, ziet er sjiek uit, maar ligt wel een stuk verder weg van dit gezellige deel. We besluiten nog even te kijken of we kunnen omboeken en gelukkig kan dit!!!! Wij blij 😁
Na het vaste rondje chill en thuisfront besluiten we tegen 18 uur weer naar buiten te gaan om te jagen naar avondeten. We besluiten vandaag naar de Beijing department store te wandelen en daar bij het foodcourt in de kelder te eten. Het zoeken naar een fijn en lekker plekje kost wat tijd maar dat kan ook aan ons vermoeide en verzadigde hoofd liggen. Uiteindelijk vinden we een plekje waar ze Kantonese vleesschotels verkopen. Met buikspek, char Sieuw, gans en soja kip. Met sausjes en rijst en een bord vol boksoi!! Lekker hoor! Serieus goed gegeten. Dan willen we enkel nog een toetje. Een ijsje voor yours truly Le en een honing meloen / guave drankje voor yours truly Joyce. Na nog een voorlopig laatste rondje genieten van de sfeer op Wangfujing road wandelen we naar het hotel. Tijd om vroeg te gaan slapen want morgen reizen we vroeg in de ochtend door naar Pingyao!
